Kim jest Ryszard Krynicki? Poeta, uprawiający między innymi poezję lingwistyczną i neolingwistyczną, polski kandydat do literackiej Nagrody Nobla. Nazywany rówieśnikiem Polski Ludowej ( z racji urodzenia około roku 1945, podobnie jak Stanisław Barańczak, Ewa Lipska czy Adam Zagajewski). Jednocześnie – przedstawiciel Pokolenia 68 ( to z racji roku debiutu artystycznego). Reprezentant formacji Nowa Fala, autor wielu tomów poetyckich: „Pęd pogoni, pęd ucieczki”, „ Akt urodzenia”, „ Nasze życie rośnie”.
Nim ogłoszono nazwisko tegorocznego pisarza/pisarki, Ryszard Krynicki znalazł się obok takich tuzów, jak Haruki Murakami (Japonia), Margaret Atwood (Kanada) czy Thomas Pynchon (USA). We czwartek, 8 października 2026 roku, w klasach 2b i 4c, w ramach Tygodnia Noblowskiego, podjęłam próbę zainteresowania osobą polskiego artysty, o którym młodzież nie słyszała. Dlaczego nie jest o nim głośno? Bo jego dni sławy odfrunęły wraz młodością, bo młodzi ludzie nie czytają poezji, bo ludzie wrażliwi i pełni pokory wolą – tak rzadką dziś – ciszę.
A może po prostu jesteśmy głusi i słowo poetyckie do nas nie dociera? Jak pisała Wisława Szymborska, tylko „niektórzy lubią poezję”. Noblistka w miarę precyzyjnie określa liczbę czytających wiersze: „będzie tych osób ze dwie na tysiąc”. A inny twórca, Michał Zabłocki, dodawał „nie Mickiewicza i nie ma Miłosza”. To znaczy ,że nikogo nie interesuje dziś liryka Mickiewicza czy Miłosza. Podobnie – z twórczością Słowackiego czy Tuwima. Posłuchajcie tej ballady, śpiewanej przez Grzegorza Turnaua („Cichosza”). Wiersz , który czytaliśmy – bez tytułu – ma dwie wersje: starszą, z roku debiutu R. Krynickiego , z tomu „Akt urodzenia”, i nowszą, wydaną dwadzieścia lat później.
A oto wspomniany, liczący jedynie 35 słów, tekst:
„nagi, obudziłem się nagle w kolejce po chleb,
nagle nagi w kościele na lekcji religii,
w czwartej klasie na lekcji o kulistej ziemi,
obudziłem się nagle na nieznanym dworcu,
obudziłem się nagle,
żeby błądzić?”
